Bundan bir kitap adı çıkar bence. Hatta baktım internete acaba bu adda bir kitap var mı diye. Yok ama tabii ki ekşi sözlükte döktürmüş insanlar.
Ben bu hayatta en çok kendimi sevdim. Kulağa garip geliyor değil mi? Ama sevmeye başladığımdan beri de her şey kolaylaştı sanki.
Kimseyi sinirlenecek ya da üzülecek kadar takmamamı…
Kendi rahatıma ve huzuruma önem vermemi…
İstediğim zaman istediğim şeyi yapmamı…
Saçımı değişik renklere boyamamı…
İstediğimde her şeyi yapabilecek güce sahip olduğumu bilmemi…
Kedilerle ve köpeklerle yaşamamı….
Renkli renkli giyinebilmemi…
Kendimi önemserken, önemsemememi…
Çok önemli ve bir o kadar da önemsiz olduğumu bilmeyi….
Her sabah 5.0’te kalkabilmemi ve akşam 22.0’yi göremeden yorgunluktan bayılmamı.
Hava koşulları ne olursa olsun köpeklerle çıkıp gezmeyi…
Sadece Özlem olarak var olmayı seçmemi…
İnsanları sevmemi ama mesafeyi korumamı…
Hayallerimi…
Yaptıklarımı, yapamadıklarımı, planlarımı, plansızlıklarımı, keşkelerimi, iyikilerimi, evlerimi, sokaklarımı, yaşadığım ve yaşamak istediğim şehirlerimi…
Üzülsem de, kırılsam da gülümsemeyi seçmemi…
Değişmek istediğimde değişmemi…
Para biriktiremememi, “bi ev alsaydın bari” diye akıl verenleri dinlemememi…
“Evde bu kadar kedi köpekle yaşanır mı.” diyenlere inat, ihtiyacı olan her can’a evimi açmamı…
İstediğim zaman gidebilecek özgürlüğe sahip olmamı…
Özgürlüğümü, evet özgürlüğümü…
Yalnızlığımı, kendimle başbaşa kaldığımda, kendimle iyi anlaşmamı, sıkılmamamı…
Maymun iştahımı, oradan oraya koşan aklımı, bir şeyi bitirmeden başka şeye başlamamı…
Kendimi sevmeyi sevdim.
Etik Ses 
Leave a comment