“YANLIŞLIKLA ARADIM!!!”

 Görüşmeyeli bir seneden fazla oluyordu. Zaten son görüşmemiz de çok kısa sürmüştü. O yüzden numarasını telefonumun ekranında görünce önce bir şaşırdım.

     Kısa bir sessizlikten sonra sesini duydum. Tereddütlüydü, şaşkındı sanki.

     “Özür dilerim.”, dedi. “Yanlışlıkla aradım.”

      Çok da uzun sürmedi şaşkınlığım. Hal hatır sordum, işlerinin nasıl gittiğini, annesinin sağlığını, köpeği Salaş’ı sordum. Tek tek, tane tane anlattı hepsini. Eskilerden bir ses duymak güzel geldi bana. Sıcak geldi. Özlediğimi o anda hissettim.

      Epey konuştuk. Hatta bir kahve için sözleştik bile.

      Tam kapatırken; “Biliyor musun?” dedi. “Aslında yalnızlıkla aradım seni.”