Masum kaçamak, beyaz yalan.

     Dilimize yerleşmiş birçok kalıp var. Bazı kelimeler ön ek ya da son ek almadan da olumlu ve olumsuz anlam taşıyorlar. O olumsuzluklar ise bazı kelimelerle hafifletiliyor. 

      “Beyaz yalan”, zararsız yalan anlamında kullanılıyor. Bana kalırsa yalanın rengi yok. Bunu benim söylemem oldukça anlamlı aslında. Renkleri çok seviyorum. Kendimi ifade etmenin en güzel yollarından biri. Hemen her şeyin bir rengi var kafamda. Duyguların ve düşüncelerin de. Bazen kelimeler de renklerle beliriveriyor gözümün önünde. “Yalan” ise şeffaf bana kalırsa. Kime atıyorsak yalanı, kendimizi kandırıyoruz. Bunu da biliyorsak, şeffaf olması çok doğal geliyor bana.

     Attığım her yalanın ardını görebiliyorum. Karşımızdakini üzmemek için atılan yalanlar konusunda da son derece tereddütlüyüm. Üzmemektense, kendimizin o durumla yüzleşmemesi için atıyoruz yalanı sanki. Sevdiklerimi üzmek istemiyorum, evet. Bu yüzden de doğruyu söyleyerek sevdiğimi kanıtlıyorum karşımdaki insanı. Geçici üzüntüler oluyor mu? Oluyordur, tabii ki. Razı mıyım bu üzüntülere? Evet. 

      “Masum kaçamak” da böyle bir şey. TDK, kaçamak kelimesini, “Hoş görülmeyen bir şeyi ara sıra yapma.” olarak tanımlıyor. Hoş görülmeyen şeyler ne kadar masumdur? 

      Sadece kendimden bahsedebilirim. Başkasını yargılama, etiketleme, yorumlama, eleştirme derdim hiç yok. Her kaçamağım kendimle savaşa dönüştü hayatımda. “Masum” dedim, değillermiş. O yüzden de kaçamak yapmamayı seçiyorum. Haa, hoş görülmeyen şeye gelince, kimseyi de dinlemiyorum. Kendimin, kendi adıma hoş görmediğim davranışlarım vardı, hala da mevcut bazıları. Değişmek zaman alıyor, sabır istiyor. Sadece bilmek istiyorum; kaçamaklarımın ardında ne yatıyor. Yalanlarım neye hizmet ediyor. Geçmiş için bazı teorilerim var. Şimdi ise farkında olarak yaşamayı seçtim. Yaptığım her şeyi takip ediyorum. Tek kavgam kendimle. Tek yolum kendime. Yorumlarımı, eleştirilerimi, yargılamalarımı hep kendime yapıyorum. Çalışıyorum en azından. 

      Çok çalışmam gerek daha. Çoooook.